Ares Koopman

19883943_1615347408537661_8489057099436827848_n“Je hebt herinneringen met Ares Koopman om vandaag op terug te kijken”, meldt Facebook mij tegenwoordig vrijwel dagelijks. Drie jaar geleden in deze periode was Ares met een soort publiciteitsoffensief begonnen waarbij hij zijn Facebookvrienden overspoelde met berichten. Dat konden herinneringen, oproepen, gedichten of noodkreten zijn, maar kennelijk wilde hij iets wereldkundig maken: dat hij een miskend auteur was, veel te vertellen had, in kommervolle omstandigheden verkeerde of misschien wel allemaal. Ik had Ares begin 1993 leren kennen tijdens de opnames van een televisiequiz (daarover een andere keer), hij was toen nog een keurige leraar Nederlands. Daarna is er het een en ander misgegaan; lees hiervoor dit verslag. Ik herken veel in die tekst. Auteur Frank van Dijl eindigt met de zin: “Vorige week kreeg ik de bevestiging dat Ares Koopman in november 2015 in Argentinië is overleden onder vooralsnog onopgehelderde omstandigheden.” Op mijn vraag waaruit die bevestiging bestond, heb ik tot op heden geen antwoord gekregen.

Advertenties

Ryu

19601560_1604785296260539_150188416577641156_nBegin maart 1985 hoorde ik voor het eerst een nummer van de band Blue Murder, ‘Heaven’. Op Hoogeveldt, op de kamer van Niels van der Stappen om precies te zijn, en ik dacht: hé, wat een goed nummer! Enkele dagen later trad Blue Murder op in O42, ik kocht een kaartje, zag het concert en was een fan. De dag daarna meteen de elpee Energized aangeschaft bij Kroese (want dat deed je, de dag na een concert dat je goed vond een elpee van de betreffende band kopen) en in de weken die volgden grijsgedraaid. Ook ‘Heaven’ stond op de plaat, maar helaas was dat het enige nummer dat werd gezongen door toetseniste Ryu Tajiri, op wie ik wel een lichte crush had.

Afijn, meer concerten, meer platen (steeds met slechts één nummer van Ryu) en bij gebrek aan internet elk brokje informatie verzamelen dat maar voorbijkwam. Een groot artikel in Vinyl, met foto’s van Erwin Olaf, vertienvoudigde mijn kennis van de band. Pas later kwam ik erachter dat Ryu een dochter was van kunstenaar Shinkichi Tajiri – bij Arnhemmers bekend van het AKU-monument op het Gele Rijders Plein, bij Venlonaren van de Knoop en de Wachters, bij Nijmegenaren van de machines in museum Het Valkhof. En afgelopen zaterdag liet iemand in een gesprek vallen dat hij met ‘Ryu’ in een bandje speelde. Het zou toch niet … jawel.