Bommelding

19961019 - AKO dinerOp 19 oktober 1996 ontving Nanne Tepper in Harlingen de Anton Wachterprijs voor zijn debuutroman De eeuwige jachtvelden. Ook W en ik waren uitgenodigd en omdat we die week op een duo katten pasten in Amsterdam, reisden we met de bus over de Afsluitdijk naar Friesland af. De gebeurtenissen tijdens de niet helemaal vlekkeloos verlopende middag zijn redelijk uitgebreid beschreven, onder andere door Tepper zelf in zijn brievenboek De kunst is mijn slagveld. Aanwezig was ook Geerten Meijsing, op dat moment nog bevriend met Tepper en zich bevindend (maar dat wist ik toen niet) in een zware crisis. Meijsing en ik hadden elkaar ooit ontmoet en hoewel hij zich die middag tamelijk vijandig opstelde, bood hij mij toch zijn kaartjes aan voor de uitreiking van de AKO Literatuurprijs 1996. Die vond diezelfde avond plaats in de Beurs van Berlage, dus wij weer op een drafje terug over de Afsluitdijk naar Amsterdam. Ook daar opschudding, na het diner en vóór de daadwerkelijke uitreiking die live zou worden uitgezonden in Sonja op zaterdag: een bommelding. Iedereen werd naar buiten gedirigeerd, waar juryvoorzitter Henk Vonhoff de prijs op het Damrak overhandigde aan Frits van Oostrom.

Nanne aan ons, enkele dagen later: ‘Had ik al gezegd, heb ik gezegd hoe gelukkig ik was met jullie komst naar Harlingen? Terwijl je in feite zoiets je beste vrienden toch niet aandoet, zo’n zeperd van een middag, een partijtje van dooien en halfdooien, waarop een incontinente ouwe geit de prijswinnaar blijft achtervolgen met beledigingen, die ze later tegenover de pers ook nog eens dikjes overdoet? Madame, u zag er schrikbarend bleek uit, op het laatst van de middag, toen ik nog bijna de weduwe de hersenen insloeg met het prijsbeeldje, en u op een tafel zat toe te kijken. Ik had niet de tegenwoordigheid van geest u onder mijn overhemd mee naar Groningen te smokkelen om u eens fijn in te stoppen met warme kruiken en meer, maar dat had ik Jack ook niet aan kunnen doen. Zijn jullie nog naar het Ako-bal geweest?’

Ik aan Nanne: ‘Het middagje in Harlingen vond ik, wat zal ik zeggen, koddig? Mooi dat je die prijs hebt en leuk dat we erbij konden zijn, maar eerst voorzitter G.C. van Raan, toen het trio Duo Calore – ‘het reper­toire is (licht) klassiek’ – en ten­ slotte een jury die gedeeltelijk ziek en gedeeltelijk overle­den was, het was misschien wat veel van het goede. Wel vonden wij het beiden erg leuk om Sonja een keer in levenden lijve te ontmoeten. Je hebt kennelijk nog meegekregen dat Meijsing mij zijn kaartjes voor het AKO-diner gaf. Hoe dat afgelopen is weet je, en wij waren daar inderdaad bij. Het diner was om 19:15 uur begon­nen, en wij kwamen drie kwartier later de Beurs binnen stuiven. Toch nog het hoofdge­recht meegepikt, dat in tegen­stelling tot wat Arjan Peters in de Volkskrant deed geloven best te eten was. Vervolgens hadden we net een plaatsje op de eerste rij in het Sonja-op-zaterdag-zaaltje veroverd, toen we weer naar buiten konden. We hebben overal met onze neus bovenop gestaan en gaan binnenkort de videobanden van de tv-uitzending controleren om te zien of we nog te zien zijn; zo zijn we ook wel weer.’

Advertenties